Shloka 10
Nāmānirukta of Nārāyaṇa (Keśava–Viṣṇu–Vāsudeva) and the Rudra–Nārāyaṇa Unity Theme
अवतीर्णिेषु शिष्येषु व्यास: पुत्रसहायवान् । तृष्णीं ध्यानपरो धीमानेकान्ते समुपाविशत्
avatīrṇeṣu śiṣyeṣu vyāsaḥ putrasahāyavān | tṛṣṇīṃ dhyānaparo dhīmān ekānte samupāviśat ||
Nang makababa na sa bundok ang mga alagad, si Vyāsa ay naiwan na walang kasama kundi ang kanyang anak na si Śuka. Ang marunong na si Vyāsa, lubos na nakalubog sa pagninilay, ay naupo nang tahimik sa pag-iisa—hudyat ng sinadyang pagtalikod mula sa panlabas na pagtuturo tungo sa panloob na pagninilay, kung saan ang ganap na pagkaunawa’y nahihinog lampas sa mga salita.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-spiritual value of disciplined withdrawal: after instruction and activity, the sage turns to solitary meditation and silence, implying that the deepest dharma is assimilated inwardly and that some truths mature beyond speech.
After the disciples come down from the mountain, only Vyāsa and his son Śuka remain. Vyāsa then sits alone in seclusion, silent and absorbed in meditation, setting the stage for a more intimate, contemplative phase of the episode.