Adhyāya 325: Nārada in Śvetadvīpa—Stotra to the Nirguṇa Mahātman
सो<5चिरेणैव कालेन विदेहानाससाद ह । रक्षितान् धर्मराजेन जनकेन महात्मना,इस प्रकार यात्रा करते हुए वे थोड़े ही समयमें धर्मराज महात्मा जनकद्वारा पालित विदेहप्रान्तमें जा पहुँचे
so 'cireṇaiva kālena videhān āsasāda ha | rakṣitān dharmarājena janakena mahātmanā ||
Wika ni Bhīṣma: Sa di-kalaunan, narating niya ang lupain ng Videha—pinangangalagaan at pinamamahalaan nang wasto ng matuwid na hari, ang dakilang-loob na si Janaka. Ipinahihiwatig ng taludtod na ang mabilis na paglalakbay ay humahantong sa isang kahariang pinananatili ng dharma, at ang moral na kapangyarihan ng hari ang saligan ng kapanatagan ng bayan.
भीष्म उवाच
The verse underscores a political-ethical ideal: a realm is truly secure when ruled by a dharmic king. Janaka’s designation as “dharmarāja” and “mahātmā” frames protection (rakṣaṇa) of the people as a direct outcome of righteous governance.
Bhishma narrates that the traveler (the subject of “saḥ”) quickly arrives in Videha, a country described as being protected and maintained under King Janaka’s righteous rule.