Mahāvasu’s Fall by Speech-Error and Release through Devotion (अज-विवादः वसोः शापः विमोचनं च)
प्रभो! महामुनि शुकदेवने उनसे रहस्य और संग्रहसहित सम्पूर्ण वेदोंका, समूचे इतिहासका तथा राजशास्त्रका भी अध्ययन करके गुरुको दक्षिणा दे समावर्तन-संस्कारके पश्चात् घरको प्रस्थान किया ।।
bhīṣma uvāca | prabho! mahāmuniḥ śukadevaḥ tebhyaḥ rahasya-saha saṅgraha-sahitaṃ sampūrṇa-vedān, samūcam itihāsaṃ ca rājaśāstraṃ ca adhītya gurave dakṣiṇāṃ dattvā samāvartana-saṃskārānantarā gṛhaṃ prati prasthitaḥ || ugraṃ tapaḥ samārebhe brahmacārī samāhitaḥ | devatānām ṛṣīṇāṃ ca bālye 'pi sa mahātapāḥ | sammantraṇīyo mānyaś ca jñānena tapasā tathā ||
Sinabi ni Bhishma: “O Panginoon! Ang dakilang pantas na si Śukadeva, matapos pag-aralan mula sa kanyang mga guro ang buong Veda—kasama ang lihim na diwa at ang masinop na buod—gayundin ang kabuuan ng Itihāsa at ang agham ng pamumuno (rājaśāstra), ay naghandog ng dakṣiṇā sa guro at, pagkaraan ng pormal na ritwal ng pagtatapos (samāvartana), ay naglakbay pauwi. Pagkaraan, bilang isang brahmacārin na may disiplina at nakatuon ang isip, sinimulan niya ang mabibigat na austeridad. Bagaman nasa pagkabata pa, ang dakilang ascetic na iyon ay naging karapat-dapat igalang maging ng mga diyos at mga ṛṣi—nararapat sangguniin at makapagbibigay ng payo—sa bisa ng kanyang kaalaman at tapas.”
भीष्म उवाच
True authority arises from disciplined learning and lived austerity: completing study with humility (honoring the guru and the graduation rite) and then practicing concentrated tapas makes one worthy of respect and capable of guiding others—even beyond one’s age.
Bhīṣma recounts Śukadeva’s formation: he finishes comprehensive scriptural and practical studies (Veda, Itihāsa, and rājaśāstra), pays the teacher’s fee, completes samāvartana, and then begins intense ascetic practice as a focused brahmacārin, becoming revered and consultable by gods and sages even in childhood.