Mahāvasu’s Fall by Speech-Error and Release through Devotion (अज-विवादः वसोः शापः विमोचनं च)
इतिहासं च कार्त्स्न्येन राजशास्त्राणि वा विभो । गुरवे दक्षिणां दत्त्वा समावृत्तो महामुनि:
itihāsaṃ ca kārtsnyena rājaśāstrāṇi vā vibho | gurave dakṣiṇāṃ dattvā samāvṛtto mahāmuniḥ ||
“O makapangyarihan, matapos niyang ganap na mapag-aralan ang itihāsa (mga salaysay ng sinaunang tradisyon) at ang mga kasulatang ukol sa pamamahalang-hari (rājaśāstra), ang dakilang muni, pagkapaghandog ng dakṣiṇā—ang itinakdang bayad-paggalang sa guro—sa kanyang guru, ay nagbalik, at sa gayon ay natapos ang mahigpit na pag-aaral.”
भीष्म उवाच
True learning is shown not only by mastering knowledge—here, itihāsa and rājaśāstra—but also by ethical completion of discipleship: honoring the teacher through dakṣiṇā and returning as a disciplined, socially responsible graduate (samāvṛtta).
Bhīṣma describes a great sage who has thoroughly studied traditional narratives and the science of kingship under a guru; after giving the customary teacher’s fee, he formally concludes his training and returns.