Mahāvasu’s Fall by Speech-Error and Release through Devotion (अज-विवादः वसोः शापः विमोचनं च)
तत्रैवोवास मेधावी व्रतचारी समाहित: । तदनन्तर महातेजस्वी अरणिसम्भूत शुक वह दिव्य जन्म पाकर ब्रह्मचर्यकी दीक्षा ले वहीं रहने लगे। वे बड़े बुद्धिमान, व्रतपालक तथा चित्तको एकाग्र रखनेवाले थे
tatraivovāsa medhāvī vratacārī samāhitaḥ | tad-anantaraṃ mahātejasvī araṇi-sambhūtaḥ śukaḥ saḥ divya-janma prāpya brahmacarya-dīkṣāṃ lebhe tatraiva nyavasat | sa buddhimān vratapālakaś ca cittaikāgrya-parāyaṇaḥ āsīt |
Wika ni Bhishma: Doon mismo nanahan ang marunong—matatag sa mga panata at payapa ang isip na natipon sa pagninilay. Pagkaraan, ang maningning na si Śuka, na isinilang mula sa mga pamalong pangpaapoy (araṇi), matapos makamtan ang banal na kapanganakan, tumanggap ng pagsisimula sa brahmacarya at nanatili rin sa lugar na iyon. Siya’y lubhang matalino, tapat sa pag-iingat ng mga panata, at nakatuon sa iisang tuldok ng pagninilay ng isip.
भीष्म उवाच
The passage upholds brahmacarya, vow-observance, and mental collectedness as foundations of spiritual excellence: true radiance comes from disciplined conduct and one-pointed concentration rather than from external power.
Bhishma describes Shuka’s extraordinary origin (linked with the araṇi fire-sticks) and then narrates how Shuka takes brahmacarya initiation and remains living there as a disciplined ascetic—wise, steadfast in vows, and focused in mind.