Śuka’s Guṇa-Transcendence and Vyāsa’s Consolation (शुकगति-वर्णनम्)
को राज्यमभिपलद्येत प्राप्पय चोपशमं लभेत् । जिसमें सुख तो बहुत थोड़ा, किंतु दुःख बहुत अधिक है, जो सर्वथा सारहीन है, जो घास-फूसमें लगी आगके समान क्षणस्थायी और फेन तथा बुद्बुदके समान क्षणभंगुर है, ऐसे राज्यको कौन ग्रहण करेगा? और ग्रहण कर लेनेपर कौन शान्ति पा सकता है? ।। ममेदमिति यच्चेदं पुरं राष्ट्र च मन्यसे
ko rājyam abhipālayet prāpya copaśamaṁ labhet | yasmin sukhaṁ tu bahu alpam kintu duḥkhaṁ bahu adhikam | sarvathā sārahīnam | tṛṇa-kāṣṭheṣu lagna-agnivat kṣaṇasthāyī | phena-budbuda-sadṛśaṁ kṣaṇabhaṅguram | evaṁ-vidhaṁ rājyam kaḥ grahīṣyati? grahītvā ca kaḥ śāntiṁ prāpsyati? || mamedam iti yac cedaṁ puraṁ rāṣṭraṁ ca manyase
Wika ni Bhīṣma: Sino ang pipiliing akuin ang paghahari—at pagkamit nito, sino ang tunay na makatatagpo ng kapayapaan—kung ang saya’y napakaliit ngunit ang pagdurusa’y higit na marami; kung ito’y lubos na walang pangmatagalang diwa; kung ito’y panandalian gaya ng apoy na kumakapit sa tuyong damo, at marupok gaya ng bula at bulang-singaw? Sino ang tatanggap ng gayong kaharian, at matapos tanggapin, sino ang makaaabot sa katahimikan? At kung iisipin mo, ‘Akin ang lungsod na ito at ang bayang ito,’ ang mismong pag-aangking iyon ang ugat ng gapos at pagkabalisa.
भीष्य उवाच
Bhīṣma teaches that political power and possessions are inherently unstable and bring disproportionate suffering; peace cannot arise from clinging to ‘mine-ness’ (mamedam iti). True tranquillity comes from detachment and clear discernment of impermanence.
In the Śānti Parva’s instruction on dharma and governance, Bhīṣma warns the listener against the seductive but painful nature of rulership, using vivid images (grass-fire, foam, bubble) to show how quickly power collapses and how possessive identification with city and realm fuels unrest.