Shloka 46
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
अक्षयत्वात् प्रजनने अजमत्राहुरव्ययम् अक्षयं पुरुष प्राहु: क्षयो हास्य न विद्यते
akṣayatvāt prajanane ajam atrāhur avyayam | akṣayaṃ puruṣaṃ prāhuḥ kṣayo hāsya na vidyate ||
Wika ni Yājñavalkya: “Sapagkat ito’y di-nasisira kahit pumasok sa kapanganakan, tinatawag ng marurunong dito ang Sarili na ‘di-isinilang’ at ‘di-nagbabago.’ Ipinahahayag nilang ang Puruṣa ay di-nauubos, sapagkat sa katotohanan ay walang pagkabulok o pagwasak na kailanman naiuukol sa Kanya. Ipinapakita ng aral na ito na ang katatagan sa kabutihang-asal at ang paglaya sa takot ay nagmumula sa pagkakilala sa panloob na Sarili bilang walang-kamatayan, kahit nasa buhay na may katawan.”
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
The embodied condition does not imply that the true Self is born or destroyed. Because the Puruṣa is intrinsically imperishable (akṣaya) and unchanging (avyaya), the wise describe it as ‘unborn’ (aja) even while it appears in the cycle of birth.
In the Śānti Parva’s instruction on peace and liberation, Yājñavalkya expounds a metaphysical point: the inner Person/Self remains free from decay. This supports the broader ethical aim of Śānti Parva—cultivating fearlessness, restraint, and clarity through knowledge of the deathless Self.