नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
नित्यं तदाहुर्विद्वांस: शुचि तस्माच्छुचिर्भव । दीयते यच्च लभते दत्तं यच्चानुमन्यते
nityaṃ tad āhur vidvāṃsaḥ śuci tasmāc chucir bhava | dīyate yac ca labhate dattaṃ yac cānumanyate |
Wika ni Bhīṣma: “Laging ipinahahayag ng mga pantas na ang Brahman na yaon ay dalisay; kaya sa pagkakilala mo roon, maging dalisay ka rin. Anumang ibinibigay, sinumang tumatanggap ng ibinigay, at sinumang sumasang-ayon sa pagbibigay—ang lahat ng ito, kasama ang nagbibigay at tumatanggap, ay sa katotohanan yaong di-nahahayag na Kataas-taasang Sarili. Siya lamang ang nagbibigay, at Siya rin lamang ang tumatanggap.”
भीष्म उवाच
Bhīṣma teaches that true purity arises from knowing Brahman/Paramātmā, and that in the act of charity the giver, the gift, the receiver, and even the approver are ultimately expressions of the unmanifest Supreme Self—so giving should be done with reverence and non-ego.
In Śānti Parva’s instruction on dharma, Bhīṣma continues his discourse to Yudhiṣṭhira, framing dāna (charity) within a metaphysical vision: all agents and elements of giving are grounded in Paramātmā, encouraging ethical action purified of pride and possessiveness.