जनक–सुलभा संवादः
Janaka–Sulabhā Dialogue on Mokṣa and Non-attachment
एष हाप्रतिबुद्धश्च बुध्यमानश्न॒ तेडनघ
eṣa hāpratibuddhaś ca budhyamānaś ca te ’nagha niṣpāpa nareśa | iti te mayā śruti-nirdeśānusāreṇa yathārthataḥ pratipāditāḥ—apratibuddhaḥ (kṣaraḥ), budhyamānaḥ (akṣara-jīvātmā), buddhaḥ (jñāna-svarūpaḥ paramātmā) iti trayaḥ | śāstrīya-dṛṣṭyā jīvātmano nānātvaṃ ca ekatvaṃ ca evam eva boddhavyam ||
Wika ni Vasiṣṭha: O haring walang kasalanan! Ngayon ay naipaliwanag ko na sa iyo—ayon mismo sa itinuturo ng mga Veda—ang tatlo: ang di-pa-nagigising (ang nasisira), ang nagigising pa lamang (ang di-nasisirang pansariling kaluluwa), at ang ganap na nagising (ang Kataas-taasang Sarili na ang likas ay dalisay na kaalaman). Sa pananaw ng kasulatan, ang pagkamaramihan at ang pagkakaisa ng kaluluwa ay dapat maunawaan sa ganitong paraan.
वसिष्ठ उवाच
The verse distinguishes three levels/principles—perishable (kṣara), imperishable individual self (akṣara-jīvātman), and the fully awakened Supreme Self (paramātman)—and says that scripture-based understanding reconciles the soul’s apparent plurality with its underlying unity.
Vasiṣṭha is concluding an instruction to a king, summarizing that he has presented a Veda-aligned explanation of three ontological categories and advising that this framework is how one should interpret the scriptural teaching about the one-and-many nature of the self.