जनक–सुलभा संवादः
Janaka–Sulabhā Dialogue on Mokṣa and Non-attachment
षड्विंशो राजशार्दूल तथा बुद्धत्वमाव्रजेत् ततस्त्यजति सोडव्यक्तं सर्गप्रलयधर्मि वै
ṣaḍviṃśo rājaśārdūla tathā buddhatvam āvrajet | tataḥ tyajati so 'vyaktaṃ sarga-pralaya-dharmi vai | nṛpaśreṣṭha tadā jīvātmā śuddha-brahma-viṣayiṇīṃ nirmalāṃ sarvotkṛṣṭāṃ buddhiṃ prāpya ṣaḍviṃśe tattve parabrahma-sākṣātkāraṃ kṛtvā tadbhāvaṃ gacchati | tasmin sthāne nitya-śuddha-buddha-brahmabhāve pratiṣṭhito bhavati | tataḥ sarga-pralaya-rūpa-dharmavatīṃ avyaktāṃ prakṛtiṃ sarvathā atīto bhavati ||
Wika ni Vasiṣṭha: “O tigre sa mga hari, kapag naabot ng tao ang ganap na paggising, iniiwan niya ang Di-nahahayag—na ang likas na gawi ay paglikha at pagkalusaw. Sa sandaling iyon, O pinakamainam na pinuno, ang indibidwal na sarili, matapos magkamit ng talinong walang dungis at sukdulang dakila na nakatuon sa dalisay na Brahman, ay natatanto ang Kataas-taasang Brahman bilang ika-dalawampu’t anim na prinsipyo at nagiging kauri ng mismong kalikasan nito. Nakatatag doon, nananatili siyang laging nakaugat sa dalisay at maningning na kalagayan ng Brahman; at sa gayon ay ganap niyang nalalampasan ang di-nahahayag na Prakṛti, na ang batas ay ang siklo ng pagpapakita at muling paglusaw.”
वसिष्ठ उवाच
Purified intellect fixed on Brahman culminates in direct realization of the Supreme (described as the 26th tattva), after which one transcends the unmanifest Prakṛti and its cycle of creation and dissolution—i.e., liberation through knowledge.
Vasiṣṭha instructs a king, describing the inner progression from awakened understanding to Brahman-realization, portraying liberation as a state beyond cosmic manifestation (sarga) and dissolution (pralaya).