Jarā-Mṛtyu-anatikrama: Janaka–Pañcaśikha-saṃvāda
Aging and Death Cannot Be Overstepped
अयमत्र भवेद् बन्धुरनेन सह मे क्षमम् । साम्यमेकत्वमायातो यादृशस्तादृशस्त्वहम्
ayam atra bhaved bandhur anena saha me kṣamam | sāmyam ekatvam āyāto yādṛśas tādṛśas tv aham ||
“Dito mismo sa daigdig na ito, ang Kataas-taasang Sarili (Paramātman) lamang ang tunay kong kamag-anak. Sa Kanya lamang maaaring tumindig nang wasto ang aking pakikipagkaibigan. Anuman ako noon, ngayo’y narating ko ang pagkakapantay at pagkakaisa sa Kanya: kung ano Siya, gayon din ako.”
वसिष्ठ उवाच
Vasiṣṭha teaches that the only unfailing ‘relative’ is the Supreme Self within; through inner realization one attains sameness and unity with that Self, dissolving prior identity and dependence on external bonds.
In Vasiṣṭha’s discourse, he describes his own settled spiritual state: he recognizes the Paramātman as his true companion and declares that he has reached unity with it—expressing the culmination of self-knowledge rather than a social or worldly alliance.