Yājñavalkya on the Unity of Sāṃkhya and Yoga and the Marks of Meditative Composure
एतामक्षपयित्वा हि जायते नृपसत्तम । सा हास्य प्रकृतिर्दृष्टा तत्क्षयान्मोक्ष उच्यते
etām akṣapayitvā hi jāyate nṛpasattama | sā hāsya prakṛtir dṛṣṭā tatkṣayān mokṣa ucyate ||
Wika ni Vasiṣṭha: “O pinakamainam sa mga hari, sapagkat ang may katawang nilalang ay hindi napapawi ang pagkapit na ito, kaya siya’y muling isinisilang nang paulit-ulit. Ang bahaging iyon ang nakikitang kanyang Prakṛti—ang sanhi ng kanyang paglitaw. Kapag napawi ang pagkakaugnay na iyon, saka sinasabing nagaganap ang paglaya.”
वसिष्ठ उवाच
Rebirth continues as long as the binding causal principle—described as a ‘portion/kalā’ functioning as one’s prakṛti—remains unexhausted; liberation is taught to arise when that conjunction is fully worn away.
Vasiṣṭha is instructing a king in a philosophical discourse on the cause of repeated birth and the condition for mokṣa, identifying prakṛti-like causality as the driver of saṃsāra and its cessation as liberation.