Adhyātma–Adhibhūta–Adhidaivata Correspondences and the Triguṇa Lakṣaṇas (Śānti-parva 301)
अत्र ते संशयो मा भूउज्ञानं सांख्यं परं मतम् । अक्षरं ध्रुवमेवोक्तं पूर्ण ब्रह्म सनातनम्
atra te saṁśayo mā bhūd ajñānaṁ sāṅkhyaṁ paraṁ matam | akṣaraṁ dhruvam evoktaṁ pūrṇaṁ brahma sanātanam ||
Wika ni Bhishma: “Huwag kang mag-alinlangan dito. Ang pinakamataas na aral ay ang karunungan ng Sāṅkhya, na nag-aalis ng kamangmangan. Dito ipinahahayag ang Di-nasisira at ang Di-nagbabago—ang ganap at walang-hanggang Brahman mismo.”
भीष्म उवाच
Bhishma urges the listener to abandon doubt and recognize Sāṅkhya as a supreme path of discriminative wisdom that removes ignorance by pointing to the imperishable, unchanging, eternal Brahman as the highest reality.
In the instruction-heavy Shānti Parva, Bhishma continues his counsel, reassuring his interlocutor that the teaching being presented is authoritative and culminates in the affirmation of Brahman—described as akṣara (imperishable) and dhruva (unchanging).