Saṃhāra-krama (The Sequence of Cosmic Dissolution) — Yājñavalkya’s Discourse
कथा च येयं नृपते प्रसक्ता देवे महावीर्यमतौ शुभेयम् । योगी स सर्वानिभिभूय मर्त्यान् नारायणात्मा कुरुते महात्मा
kathā ca yeyam nṛpate prasaktā deve mahāvīryamatau śubheyam | yogī sa sarvān abhibhūya martyān nārāyaṇātmā kurute mahātmā ||
Wika ni Bhishma: “O hari, sa takbo ng ating pag-uusap, isinalaysay ko sa iyo ang mapagpalang salaysay na ito tungkol sa Banal na may dakilang kabayanihan at karunungan. Ang dakilang kaluluwang yogin, pag-angat sa ibabaw ng lahat ng mortal, ay nagiging kaisa sa diwa ni Nārāyaṇa; at sa pamamagitan lamang ng pasya, nagsisimula siyang magtaglay ng kapangyarihang lumikha sa daigdig.”
भीष्म उवाच
The verse teaches that through perfected yoga a great-souled person transcends ordinary human limitation and realizes identity with Nārāyaṇa; from that divine-centered state, will (saṅkalpa) becomes efficacious, symbolizing mastery over creation and action rooted in the highest Self.
Bhīṣma, instructing the king in Śānti Parva, concludes or contextualizes an auspicious account about the Divine’s greatness, using it to emphasize the exalted status of the yoga-siddha who, surpassing mortals, attains Nārāyaṇa-nature.