Shloka 28
अव्यक्त-प्रबोधः (Awakening to the Unmanifest): The 25th and 26th Principles and Eligibility for Brahma-vidyā
वैदेह कं शूद्रमुदाहरन्ति द्विजा महाराज श्रुतोपपन्ना: । अहं हि पश्यामि नरेन्द्र देवं विश्वस्य विष्णुं जगत: प्रधानम्
vaideha kaṁ śūdram udāharanti dvijā mahārāja śrutopapannāḥ | ahaṁ hi paśyāmi narendra devaṁ viśvasya viṣṇuṁ jagataḥ pradhānam ||
Sinabi ni Parāśara: “O hari ng Videha, ang mga dvija na may ganap na kaalaman at nakatindig sa kapangyarihan ng banal na pag-aaral ay nagsasabi na ang Śūdra ay maihahambing kay Prajāpati, sapagkat sa pamamagitan ng paglilingkod ay pinananatili at sinusuportahan niya ang buong pamayanan. Ngunit, O tagapamahala ng mga tao, nakikita ko siya bilang si Viṣṇu ng sansinukob—ang pangunahing tagapag-ingat ng daigdig—sapagkat ang gawain ng pag-iingat at pagpapanatili ay tunay na sariling gawain ni Viṣṇu; sa pagtupad sa tungkuling iyon ng pagtaguyod, sinasamba niya si Hari sa pamamagitan ng gawa at nararating Siya.”
पराशर उवाच
Educational Q&A
The verse elevates sustaining service (pālana through paricaryā) as a sacred act: when one supports society through one’s duty, that action itself becomes worship of Viṣṇu/Hari, and the doer is to be regarded with divine dignity rather than social contempt.
Parāśara addresses the Videha king, reporting how learned dvijas traditionally compare the Śūdra to Prajāpati because he supports the people through service; Parāśara then intensifies the valuation by declaring that he sees such a sustainer as Viṣṇu, the world’s foremost protector.