Shloka 32
Vidyā–Avidyā and the Twenty-Fifth Principle
Sāṃkhya–Yoga Clarification
नरश्रेष्ठ! मनुष्य सुखमें हो या दुःखमें, जो सदाचारसे कभी विचलित नहीं होता, वही शास्त्रका ज्ञाता है ।। इषुप्रपातमात्र हि स्पर्शयोगे रति: स्मृता । रसने दर्शने घ्राणे श्रवणे च विशाम्पते
naraśreṣṭha! manuṣyaḥ sukhe vā duḥkhe vā yo sadācārāt kadācit na vicalati sa eva śāstrajñaḥ || iṣuprapātamātraṁ hi sparśayoge ratiḥ smṛtā | rasane darśane ghrāṇe śravaṇe ca viśāmpate ||
O pinakamainam sa mga tao! Maging nasa ligaya man o nasa dalamhati ang isang tao, yaong hindi kailanman lumilihis sa matuwid na asal (sadācāra) ang siyang tunay na nakaaalam ng śāstra. Sapagkat sa saklaw ng paghipo, ang kaligayahan ay sinasabing kasing-igsi lamang ng pagbagsak ng palaso; at gayundin, O panginoon ng bayan, sa dila (lasa), sa mga mata (paningin), sa ilong (amoy), at sa mga tainga (pakikinig).
पराशर उवाच