Haṃsa–Sādhya Saṃvāda: Satya, Dama, Kṣamā and the Discipline of Speech
स्वजने न च ते चिन्ता कर्तव्या मोक्षबुद्धिना । इमे मया विनाभूता भविष्यन्ति कथं त्विति
svajane na ca te cintā kartavyā mokṣa-buddhinā | ime mayā vinābhūtā bhaviṣyanti kathaṃ tv iti ||
Wika ni Bhīṣma: Kung ang iyong pag-unawa ay nakatuon na sa mokṣa (pagpapalaya), huwag kang magpakalunod sa balisang pag-aalala para sa sarili mong mga kamag-anak, na iniisip, “Paano sila mabubuhay kung wala ako?” Ang ganitong pag-aalalang isinilang ng pagkakapit ay hindi nararapat sa taong ang hangarin ay mokṣa.
भीष्म उवाच
A mind aimed at mokṣa should not be driven by attachment-based anxiety about relatives; one should cultivate detachment and trust that others will continue without one’s constant control or presence.
Bhīṣma, instructing on dharma and liberation in the Śānti Parva, counsels the listener to abandon worry about how one’s family will manage without oneself, because such concern contradicts a liberation-oriented resolve.