अध्याय २८६ — पराशर-उपदेशः
Ethical Restraint, Mortality, and Karma
समाहितो न स्पृहयेत् परेषां नानागतं चाभिनन्देच्च लाभम् | न चापि ह्ृष्येद् विपुले<र्थला भे तथार्थनाशे च न वै विषीदेत्
samāhito na spṛhayet pareṣāṃ nānāgataṃ cābhinandec ca lābham | na cāpi hṛṣyed vipule 'rthalābhe tathārthanāśe ca na vai viṣīdet ||
Ang taong nakapirmi ang loob at may pagpipigil-sa-sarili ay hindi nag-iimbot sa pag-aari ng iba, ni hindi nagdiriwang sa pakinabang na hindi pa dumarating. Hindi siya nalulunod sa tuwa kapag nakamit ang malaking yaman, at hindi rin siya gumuho sa dalamhati kapag nawala ang yaman. Pinupuri ng aral ang pagkakapantay ng loob at ang kawalan ng pag-aangkin bilang tanda ng tunay na disiplinado.
समड़ उवाच
The core teaching is equanimity: a disciplined person neither covets others’ possessions nor becomes emotionally dependent on wealth—remaining steady in both gain and loss.
Within the Shanti Parva’s instruction on dharma and right conduct, the speaker describes the qualities of a mature, restrained person (mahāpuruṣa): free from envy, not intoxicated by prosperity, and not crushed by misfortune.