Shloka 77
Adhyāya 284: Tapas as a Corrective to Household Attachment
Parāśara’s Instruction
नमो भवाय शर्वाय रुद्राय वरदाय च । पशूनां पतये नित्यं नमो<स्त्वन्धकघातिने
namo bhavāya śarvāya rudrāya varadāya ca | paśūnāṁ pataye nityaṁ namo 'stv andhakaghātine ||
Naghandog si Bhīṣma ng pagpupugay: “Namo kay Bhava, kay Śarva, kay Rudra, at kay Varada. Namo magpakailanman kay Paśupati, panginoon at tagapangalaga ng lahat ng nilalang. Namo kay Andhakaghātin, ang pumatay sa demonyong si Andhaka. Sapagkat ikaw ang pinagmumulan ng lahat ng pag-iral, tinatawag kang Bhava; sapagkat ikaw ang nagwawakas at lumulusaw, tinatawag kang Śarva; sapagkat itinataboy mo ang kasalanan at dalamhati, tinatawag kang Rudra; sapagkat ikaw ang nagbibigay ng biyaya, tinatawag kang Varada; at sapagkat ikaw ang panginoon ng mga nilalang, lagi kang tinatawag na Paśupati. Muli’t muli, ako’y yumuyukod sa iyo.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reverence for the divine principle that simultaneously sustains life (as Paśupati and Bhava) and removes suffering and evil (as Rudra, Śarva, and Andhakaghātin). Ethically, it frames righteous power as protective toward beings and uncompromising toward oppressive forces.
In the Śānti Parva’s instruction setting, Bhishma speaks a hymn-like salutation, invoking Śiva by multiple names that highlight different functions—boon-giving, guardianship of creatures, and the destruction of a demon (Andhaka)—as part of a devotional and doctrinal exposition.