Adhyāya 284: Tapas as a Corrective to Household Attachment
Parāśara’s Instruction
उन्मेषश्व निमेषश्च क्षुतं जृम्भितमेव च । लोहितान्तर्गता दृष्टिमहावक्त्रो महोदर:
unmeṣaś ca nimeṣaś ca kṣutaṁ jṛmbhitam eva ca | lohitāntargatā dṛṣṭir mahāvaktrō mahodaraḥ ||
Wika ni Bhishma: “Ikaw ang mismong kilos ng pagbukas at pagdikit ng mga mata, ang pagbahing, at ang paghikab. Ang Iyong titig na mapula at nagliliyab ay nakatago sa loob; malawak ang Iyong bibig, at malawak ang Iyong tiyan.”
भीष्म उवाच
The verse teaches divine immanence: even automatic, everyday bodily motions (blinking, sneezing, yawning) are expressions of the Supreme, encouraging humility and reverence toward life as pervaded by the divine.
In Śānti Parva, Bhīṣma continues a laudatory discourse, describing the Lord in cosmic terms—identifying Him with universal processes and portraying a vast, awe-inspiring form with an inner fiery gaze.