Shloka 63
श्रेयो-धर्मकर्मविचारः
Inquiry into Śreyas, Dharma, and Karma
अवाक् स्थितस्तु यः स्थायी कल्पान्ते परिवर्तते | स शेते भगवानप्सु योडसावतिबल: प्रभु: । तान् विधाता प्रसन्नात्मा लोकां श्वरति शाश्वतान्
avāk sthitas tu yaḥ sthāyī kalpānte parivartate | sa śete bhagavān apsu yo ’ḍasāvatibalaḥ prabhuḥ | tān vidhātā prasannātmā lokān śvarati śāśvatān | yo paravartī sanātanaḥ nārāyaṇaḥ pralayakāle ’pi vidyamānaḥ ||
Wika ni Bhishma: Siya na nananatiling di-nagmamaliw, bagaman sa wakas ng isang yugto ng panahon ay nagkakabaligtaran ang lahat, ay ang Panginoong may di-masukat na lakas at ganap na kapangyarihan. Sa pagtatapos ng kalpa, ang Mapalad ay nahihimlay sa mga tubig; at bilang Lumikha na payapa ang loob, siya’y gumagala sa mga walang-hanggang daigdig. Ang sinaunang Narayana, na lampas sa lahat ng pagbabago, ay naroroon maging sa oras ng pagkalusaw ng sansinukob.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the permanence and sovereignty of Narayana: even when the cosmos undergoes reversal and dissolution at the end of a kalpa, the Lord remains present, serene, and in control—reclining in the cosmic waters and sustaining the order of eternal realms.
In Bhishma’s discourse on higher truths in the Shanti Parva, he describes the cosmic role of Narayana at the end of an aeon: the Lord rests in the waters during pralaya and, as the ordainer/creator, continues to preside over and move among the everlasting worlds.