श्रेयो-धर्मकर्मविचारः
Inquiry into Śreyas, Dharma, and Karma
सप्तैव संहारमुपप्लवानि सम्भाव्य संतिष्ठति जीवलोके । ततोडव्ययं स्थानमनन्तमेति देवस्य विष्णोरथ ब्रह्मणश्न | शेषस्य चैवाथ नरस्य चैव देवस्य विष्णो: परमस्य चैव
saptāiva saṃhāram upaplavāni sambhāvya saṃtiṣṭhati jīvaloke | tato 'vyayaṃ sthānam anantam eti devasya viṣṇor atha brahmaṇaś ca | śeṣasya caivātha narasya caiva devasya viṣṇoḥ paramasya caiva ||
Wika ni Bhishma: Nang maunawaan niyang ang pitong daigdig ay nasasaklaw ng pagkalusaw at hindi matatag, ang yogin ay nananatiling matibay sa daigdig ng mga may buhay, malaya sa dalamhati at pagkalito. Pagkaraan, kapag dumating sa wakas ang katawan, nararating niya ang Di-nasisirang at Walang-hanggang Tahanan—lampas sa hangganan ng lugar, panahon, at bagay. May ilan na kumikilala rito bilang Kailāsa ni Śiva; may ilan bilang Vaikuṇṭha ni Viṣṇu; may ilan bilang Satyaloka ni Brahmā; ang iba bilang kaharian ni Śeṣa (Ananta); may ilan na tumatawag dito bilang sukdulang hantungan ng sarili; at may ilan ding naglalarawan dito bilang mismong kalikasan ng kataas-taasang Brahman—sumasaklaw sa lahat, kamalayan na liwanag.
भीष्म उवाच
Recognize the impermanence of all cosmic realms, live steadily without grief or delusion, and aim for the imperishable, infinite reality—variously named by traditions but pointing to the highest liberation.
Bhīṣma instructs on the yogin’s outlook: seeing even the seven worlds as perishable, the yogin remains composed in embodied life and, at death, attains the supreme abode, which different schools describe as the highest divine realm or as Brahman itself.