नारद-समङ्ग-संवादः — The Nārada–Samaṅga Dialogue on Fearlessness and Equanimity
सुसुखं बत जीवामि यस्य मे नास्ति किंचन । मिथिलायां प्रदीप्तायां न मे दह्युति किंचन
su-sukhaṃ bata jīvāmi yasya me nāsti kiṃcana | mithilāyāṃ pradīptāyāṃ na me dahyati kiṃcana ||
Sinabi ni Bhīṣma: “Tunay ngang nabubuhay ako nang may malaking kapanatagan, sapagkat wala ni anuman ang akin. Kahit magliyab ang buong Mithilā, wala ni anuman sa akin ang masusunog.” (Sa kasabihang iniuugnay kay Haring Janaka, ang diwa ay kawalan ng pag-aangkin: kapag napawi ang ‘akin’ (mamatā), hindi nayayanig ang loob sa gitna ng pagkalugi, sakuna, o kaguluhan.)
भीष्म उवाच
The verse teaches aparigraha/non-possessiveness: when one abandons the sense of ownership (‘mine-ness’), one remains inwardly secure even if external possessions, status, or the whole city/kingdom is destroyed.
In the Shanti Parva’s instruction on dharma and right conduct, Bhishma cites (or echoes) King Janaka’s famous declaration to illustrate the ideal of a wise ruler who is inwardly detached—so that even a calamity like Mithilā burning does not disturb him through personal loss.