Viṣṇor Māhātmya and Indriya-saṃyama (विष्णोर्माहात्म्यं तथा इन्द्रियसंयमः)
ततस्तं भगवान् धर्मो यज्ञं याजयत: स्वयम् । समाधान च भार्याया लेभे स तपसा परम्
tatastaṁ bhagavān dharmo yajñaṁ yājayataḥ svayam | samādhānaṁ ca bhāryāyā lebhe sa tapasā param ||
Pagkaraan, ang pinagpalang Panginoong Dharma mismo ang nagpagawa sa kanya ng isang paghahandog. At pagkatapos, sa pamamagitan ng sukdulang tapas, natamo niya ang pinakamataas na linaw at matibay na pasya hinggil sa kalagayan ng isip ng kanyang asawa—na lubos na naniwalang ang karahasan ay nagdudulot ng malaking kapinsalaan, at ang di-karahasan ang pinakadakilang daan tungo sa tunay na kabutihan.
नारद उवाच
The verse links ritual and ascetic discipline to ethical insight: through tapas one gains firm inner resolution, culminating in the recognition that violence leads to great harm and that non-violence (ahiṁsā) is the highest means to genuine welfare.
Dharma, revered as a divine authority on righteousness, personally arranges/causes a sacrifice to be performed. After this, the individual attains supreme mental clarity through austerity, arriving at a settled understanding aligned with his wife’s disposition and with the ethical conclusion favoring non-violence.