Shloka 63
तृष्णाक्षय-उपदेशः
Instruction on the Cessation of Craving
शक््यं त्वेकेन युक्तेन कृतकृत्येन सर्वश: । पिण्डमात्र व्यपाश्रित्य चरितुं विजितात्मना
śakyaṁ tv ekena yuktena kṛtakṛtyena sarvaśaḥ | piṇḍamātra-vyapāśritya carituṁ vijitātmanā ||
Sinabi ni Kapila: Tunay na maaari para sa isang nag-iisa—may disiplina sa yoga, natupad na ang mga dapat tupdin sa buhay, at nagwagi sa isip—na maglakbay nang malaya sa lahat ng dako, umaasa lamang sa pinakakaunting limos na pagkain upang mapanatili ang katawan. Ang gayong tao, na isinantabi ang mapagtunggaling pagtatalong legalistiko at nakikita ang buong daigdig na nasisira at kaya’t di dapat kapitan, siya lamang ang tunay na may karapatang umasa sa salita ng Veda at magpahayag nang may ganap na awtoridad: “May paglaya.”
कपिल उवाच
Educational Q&A
Only a truly disciplined renunciant—self-controlled, content with minimal sustenance, and detached from the perishable world—has the moral and spiritual authority to speak of moksha on the basis of the Veda.
In Kapila’s discourse within the Śānti Parva, he describes the qualifications of a genuine seeker: solitary wandering, yogic discipline, minimal dependence on food, and dispassion toward worldly systems and transient existence, culminating in a rightful affirmation of liberation.