Shloka 266
Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
न चैतानृत्विजो लुब्धा याजयन्ति फलार्थिन: । वे सात््विक महापुरुष उस ब्रह्मधामको ही प्राप्त होते हैं
na caitān ṛtvijo lubdhā yājayanti phalārthinaḥ | sāttvikā mahāpuruṣāḥ brahmadhāmaiva prāpnuvanti, na te svargakāṅkṣiṇaḥ; na te yaśo-dhanārthaṃ yajante; satpuruṣamārgeṇa caranti ca ahiṃsrayajñān anuṣṭhānti | vanaspati-annaphala-mūlāni eva te haviṣyaṃ manyante; dhanecchukānāṃ lubdhānām ṛtvijāṃ tair yajño na kāryate ||
Sinabi ni Chulādhāra na ang mga paring sakim ay hindi naglilingkod bilang tagapangasiwa ng handog para sa mga hindi naghahangad ng gantimpalang makamundo. Ang mga dakilang kaluluwang sāttvika ay tanging sa kataas-taasang tahanan ng Brahman nakatuon; hindi sila nananabik sa langit, ni nagsasagawa ng sakripisyo para sa katanyagan o yaman. Sa paglakad sa landas ng mabubuti, isinasagawa nila ang mga ritong walang karahasan, at itinuturing na tanging mga halaman, butil, prutas, at ugat ang kanilang havis (handog). Sapagkat walang pakinabang na salapi ang ganitong pagsamba, tumatanggi ang mga paring uhaw sa kita na magsagawa ng mga sakripisyong ito.
चुलाधार उवाच
Educational Q&A
True religious practice is defined by purity and non-violence, not by the pursuit of heaven, fame, or wealth. Those who seek Brahman as the highest goal offer simple, harmless oblations; greed-driven ritualism is criticized.
Chulādhāra contrasts sāttvika seekers with profit-seeking priests: the former perform non-violent sacrifices with plant-based offerings and aim for Brahman, while the latter refuse to officiate because there is no material gain.