Shloka 27
सूक्ष्मभूत-भूतात्मविज्ञानम्
Knowing the subtle principle and the bhūtātman through yoga
उत्तान आस्ये न हविर्जुहोति लोकस्य नाभिर्जगत: प्रतिष्ठा । तस्याड्रमज्ननि कृताकृतं च वैश्वानर: सर्वमिदं प्रपेदे .
uttāna āsye na havir juhoti lokasya nābhir jagataḥ pratiṣṭhā | tasyāṅgam agnau kṛtākṛtaṃ ca vaiśvānaraḥ sarvam idaṃ prapede ||
Wika ni Vyāsa: Ang nagtalikod sa daigdig ay hindi nagbubuhos ng handog sa nakabukang bibig (na parang sa panlabas na apoy). Sa halip, iniaalay niya ang mga hininga ng buhay at ang mga panloob na kakayahan sa Sarili. Para sa gayong tao, ang buong katawan at ang buong tipon ng mga gawa—nagawa man o hindi nagawa—ay wari’y nagiging mga sangkap ng Apoy mismo; siya’y nagiging kaisa ng Vaiśvānara, ang panloob na apoy ng pagtunaw na nananahan sa tiyan, ang pusod ng mga nilalang at sandigan ng daigdig. Ang Vaiśvānara ay lumalaganap sa buong sansinukob na ito.
व्यास उवाच
Educational Q&A
True renunciation is an inner yajña: instead of external offerings, one dissolves the senses, mind, and prāṇa into the Self, realizing identity with Vaiśvānara—the universal inner fire that sustains life and pervades the cosmos.
Vyāsa explains a contemplative model of sacrifice in the Śānti teachings: the sannyāsin does not perform a literal mouth-to-fire oblation, but internalizes the rite so that body and karmic account are absorbed into the cosmic Fire (Vaiśvānara), the world’s support.