ब्राह्मणस्य पूर्वतरा वृत्तिः — The Earlier Ideal Conduct of a Brahmana
River-of-Saṃsāra Metaphor
गन्धर्वर्भुजगेन्द्रैश्व सिद्धै श्वान्यैर्वुत: प्रभु: । चतुर्दन्तं सुदान्तं च वारणेन्द्रं श्रिया वृतम् । आरुह्ौरावतं शक्रस्त्रैलोक्यमनुसंययौ
gandharva-bhujagendraiś ca siddhaiḥ śvānyair vṛtaḥ prabhuḥ | caturdantaṃ sudāntaṃ ca vāraṇendraṃ śriyā vṛtam | āruhya airāvataṃ śakras trailokyam anusañcayau ||
Wika ni Bhīṣma: “Napapalibutan ng mga Gandharva, ng mga panginoon ng mga Nāga, ng mga Siddha at ng iba pang nilalang na makalangit, ang makapangyarihang panginoong si Śakra (Indra) ay sumakay kay Airāvata—hari ng mga elepante, may apat na maningning na pangil, sanay at napapalamutian ng banal na karangalan—at lumabas upang libutin ang tatlong daigdig.”
भीष्म उवाच
The verse presents Indra’s majesty and movement through the three worlds as a symbol of rightful sovereignty: power is shown as ordered, attended by worthy beings, and oriented toward sustaining cosmic and moral order (dharma), not mere display.
Bhīṣma describes Indra, surrounded by celestial attendants (Gandharvas, Nāga-lords, Siddhas, and others), mounting his elephant Airāvata—four-tusked, well-trained, and radiant—and setting out to traverse the three worlds.