श्रीशक्रसंवादः — The Dialogue of Śrī
Lakṣmī) and Śakra (Indra
भार्या गच्छन् ब्रह्मचारी ऋतौ भवति वै द्विज: । ऋतवादी भवेन्नित्यं ज्ञाननित्यश्ष यो नर:
bhāryā gacchan brahmacārī ṛtau bhavati vai dvijaḥ | ṛtavādī bhavennityaṃ jñānanityaś ca yo naraḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “Ang isang dvija (dalawang ulit na isinilang) na lumalapit sa kanyang asawa lamang sa wastong panahon (ṛtu) ay, sa asal, parang isang brahmacārī. Dapat siyang laging magsabi ng totoo tungkol sa panahong iyon at manatiling matatag sa kaalaman—namumuhay siyang may pagpipigil kahit ginagampanan ang tungkulin sa tahanan.”
भीष्य उवाच
That disciplined restraint within household life—approaching one’s wife only at the proper time (ṛtu), speaking truthfully/acting in accord with that regulation, and remaining steady in knowledge—counts as a form of brahmacarya in conduct.
In Śānti Parva’s instruction on dharma, Bhīṣma teaches Yudhiṣṭhira standards of regulated conduct for a householder, emphasizing sexual restraint, truthfulness about proper timing, and constancy in right knowledge.