Śakra–Namuci-saṃvāda: Śoka-nivāraṇa and Daiva-vicāra
Indra and Namuci on grief, composure, and inevitability
तेषु कर्मविसर्गश्न सर्वतत्त्वार्थनिश्चय:ः । तमाहु: परम॑ शुक्र बुद्धिरित्यव्ययं महत्
teṣu karmavisargaś ca sarvatattvārthaniścayaḥ | tam āhuḥ paramaṁ śukraṁ buddhir ity avyayaṁ mahat ||
Ipinaliwanag ni Bhīṣma: “Kapag binitiwan ng tao ang pag-agos ng gawaing nakatuon sa labas—lalo na ang pakikialam ng isip sa mga pandama at sa kanilang mga bagay—sumisilang ang tiyak at wastong paghiwatig sa kahulugan ng lahat ng tattva (mga simulain). Ang matatag na katiyakang iyon ay tinatawag na sukdulang dalisay na kaalaman; tinatawag din itong di-nasisirang Dakilang Katotohanan—ang Buddhi sa pinakamataas na diwa, ang kalagayang Brahman na humahantong sa paglaya.”
भीष्म उवाच
Liberation-oriented knowledge arises when one withdraws from the outward propulsion of action and sense-engagement; this yields firm discernment of reality’s principles (tattvas). That clarity is described as supremely pure, imperishable, and ‘great’—the highest Buddhi/Brahman-state.
In Śānti Parva’s instruction section, Bhīṣma continues advising Yudhiṣṭhira on the path of peace after the war, emphasizing inner discipline and metaphysical discernment as the means to attain the highest good (mokṣa).