Śrī–Indra–Bali Saṃvāda: The Departure and Fourfold Placement of Lakṣmī
लोकयात्राविघातश्न दानधर्मफलागमे । तदर्थ वेदशब्दाशक्ष व्यवहाराक्ष लौकिका:
lokayātrāvighātaś ca dānadharmaphalāgame | tadarthaṃ vedāḥ śabdāś ca vyavahārāś ca laukikāḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “Kung hindi tatanggapin ang pag-iral ng Sarili (Self), mahahadlangan ang pagpapatuloy ng buhay sa daigdig, at mawawala ang saligan ng pananalig sa pag-abot ng bunga ng kawanggawa at iba pang tungkulin. Sapagkat ang mga salita ng Veda at ang karaniwang gawi ng mundo ay pawang nakatuon sa kapakanan at kaganapan ng Sarili.”
भीष्म उवाच
Bhīṣma argues that acknowledging the Self (ātman) is necessary for ethics and religion to be meaningful: without it, society’s functioning (lokayātrā) collapses and faith in the fruits of charity and duty (dāna-dharma-phala) loses its basis; both Vedic injunctions and everyday norms ultimately aim at the Self’s welfare.
In the Śānti Parva’s instruction on dharma and right understanding, Bhīṣma continues his philosophical teaching, explaining why belief in the Self undergirds both scriptural authority (Vedic śabda) and ordinary social practice (laukika vyavahāra).