Śānti-parva 206: Guṇa-hetu Moha, Kāma-krodha Chain, Indriya-utpatti, and Nirodha
अनागतं सुकृतवतां परां गतिं स्वयम्भुवं प्रभवनिधानमव्ययम् । सनातन यदमृतमव्ययं ध्रुवं निचाय्य तत् परममृतत्वमश्षुते
Bhīṣma uvāca: anāgataṃ sukṛtavatāṃ parāṃ gatiṃ svayambhuvaṃ prabhavanidhānam avyayam | sanātanaṃ yad amṛtam avyayaṃ dhruvaṃ nicāyya tat paramamṛtatvam aśnute ||
Wika ni Bhīṣma: Ang Kataas-taasang Katotohanan ay hindi isang bagay na bagong dumating o nalikha; ito’y laging umiiral. Ito ang pinakamataas na hantungan ng mga may kabutihang-loob, ang Svayambhū (sariling-iral, di-nilikha), ang pinagmulan at huling pahingahan ng lahat ng nilalang, di-nasisira at walang hanggan—di-namamatay, di-nagbabago, at matatag. Sa pagtanaw at ganap na pagkakilala sa Yaon, nakakamit ng tao ang pinakamataas na paglaya, ang kalagayang lampas sa kamatayan.
भीष्म उवाच
The verse teaches that the Supreme Reality (Paramātman/Brahman) is uncreated, eternal, imperishable, and the source and end of all. By true discernment and realization of That, one attains the highest state—mokṣa, described as supreme deathlessness.
In the Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and the path to peace after the war. Here he shifts to a contemplative, liberation-oriented teaching, describing the nature of the Supreme and the fruit of realizing it.