धन-यज्ञ-दानविवेकः
Wealth, Sacrifice, and Disciplined Giving
अजाततशत्रो धर्मेण कृत्स्ना ते वसुधा जिता । तां जित्वा च वृथा राजन् न परित्यक्तुमहसि
ajātaśatro dharmeṇa kṛtsnā te vasudhā jitā | tāṃ jitvā ca vṛthā rājan na parityaktum arhasi, nareśvara ||
“O Ajātaśatru, sa pamamagitan ng dharma ay napagtagumpayan mo ang buong daigdig na ito. Pagkatapos mo itong mapanalunan, O hari—panginoon ng mga tao—hindi mo nararapat na talikuran ito nang walang saysay; ang gayong pagtalikod ay di angkop sa tagumpay na nakamtan sa dharma.”
देवस्थान उवाच
Victory gained through dharma creates an obligation to govern responsibly; abandoning the realm out of despair or guilt is portrayed as a fruitless renunciation that neglects royal duty.
A counselor-like voice addresses Yudhiṣṭhira (Ajātaśatru), urging him not to give up sovereignty after having righteously won the earth, emphasizing that kingship must be carried as a duty rather than discarded.