Shloka 6
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
सोद्य ब्राह्मंं तपस्तेपे संहितां संयतो जपन् । तस्य वर्षसहस््रं तु नियमेन तथा गतम्,वह अर्थज्ञानपूर्वक संहिताका जप करता हुआ इन्द्रियोंको संयममें रखकर ब्राह्मणोचित तपस्या करने लगा। नियमपूर्वक जप-तप करते हुए उसके एक हजार वर्ष व्यतीत हो गये
so 'dya brāhmaṁ tapas tepe saṁhitāṁ saṁyato japan | tasya varṣa-sahasraṁ tu niyamena tathā gatam ||
Sinabi ni Bhishma: “Pagkaraan, isinagawa niya ang mahigpit na disiplina na nararapat sa isang brahmana—pinipigil ang mga pandama at walang patid na inuusal ang banal na kalipunan (saṃhitā) na may pag-unawa sa kahulugan. Sa ganitong paraan, sa mahigpit na panata at palagiang pagsasanay, lumipas sa kanya ang ganap na isang libong taon sa japa at tapas.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
True spiritual progress is grounded in disciplined restraint (saṁyama), sustained practice (japa and tapas), and study that includes understanding of meaning—not mere mechanical recitation.
Bhishma describes an ascetic undertaking brahminical austerities: controlling the senses and reciting a sacred compendium with disciplined observances, continuing this regimen for a thousand years.