Shloka 5
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
तस्यापरोक्षं विज्ञानं षडड्रेषु बभूव ह । वेदेषु चैव निष्णातो हिमवत्पादसंश्रय:,कहते हैं कि हिमालय पर्वतके निकटवर्ती पहाड़ियोंपर एक महायशस्वी धर्मात्मा ब्राह्मण रहता था, जो वेदके छहों अंगोंका ज्ञाता, परम बुद्धिमान् तथा जपमें तत्पर रहनेवाला था। वह पिप्पलादका पुत्र था और कौशिक वंशमें उसका जन्म हुआ था। वेदके छहों अंगोंका विज्ञान उसे प्रत्यक्ष हो गया था, अतः वह वेदोंका पारंगत विद्धान् था
bhīṣma uvāca | tasyāparokṣaṃ vijñānaṃ ṣaḍ-aṅgeṣu babhūva ha | vedeṣu caiva niṣṇāto himavat-pāda-saṃśrayaḥ |
Sinabi ni Bhīṣma: “Sa kanya, sumibol ang tuwirang pagkatanto sa banal na kaalaman hinggil sa anim na pantulong na sangay ng Veda. Siya’y ganap ding bihasa sa mga Veda at naninirahan sa mga paanan ng Himalaya.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ideal of dharmic scholarship: true mastery is not only textual learning but also aparokṣa-vijñāna—direct, lived realization—grounded in disciplined study of the Veda and its six auxiliary sciences.
Bhishma introduces (or describes) a highly accomplished Brahmin-sage living near the Himalayan foothills, emphasizing his direct realization of Vedic auxiliary knowledge and his thorough proficiency in the Vedas, setting the stage for the teaching or story that follows.