जापक–इक्ष्वाकु–सत्यविवादः
The Jāpaka, Ikṣvāku, and the Dispute on Truth and Merit
श्लोकौ चात्र भवत:-- वात्सल्यात्सर्व भूते भ्यो वाच्या: श्रोत्रसुखा गिर: । परितापोपघातकश्न पारुष्यं चात्र गर्हितम्
ślokau cātra bhavataḥ— vātsalyāt sarvabhūtebhyo vācyāḥ śrotrasukhā giraḥ | paritāpopaghātakaś ca pāruṣyaṃ cātra garhitam ||
Sinabi ni Bharadvāja: “Dalawang tanyag na taludtod ang binabanggit dito: magsalita ng mga salitang nagmumula sa mapagkalingang kabutihang-loob sa lahat ng nilalang—mga salitang kaaya-aya sa pandinig. Ang magdulot ng pighati sa iba, manakit o manuntok, at magsalita nang mabagsik—lahat ng ito’y hinahatulan dito bilang kapintasan at kasuklam-suklam na asal.”
भरद्वाज उवाच
Cultivate compassionate, ear-pleasing speech rooted in goodwill toward all beings, and avoid causing pain—whether by physical harm or by harsh, abusive words—since such conduct is censured in dharma.
In the didactic setting of the Śānti Parva, Bharadvāja cites two proverbial verses to instruct on ethical conduct, emphasizing non-harm and disciplined speech as part of righteous living.