Adhyāya 180: Jīva, Śarīra, and the Fire Analogy (भृगु–भरद्वाज संवादः)
अनियतफलभक्ष्यभोज्यपेयं विधिपरिणामविभक्तदेशकालम् | हृदयसुखमसेवितं कदर्य- ब्रीतमिदमाजगरं शुचिश्नचरामि
bhīṣma uvāca | aniyata-phalabhakṣya-bhojya-peyaṁ vidhi-pariṇāma-vibhakta-deśa-kālam | hṛdaya-sukham asevitaṁ kadarya-vrītam idaṁ ājagaraṁ śuciśn carāmi |
Wika ni Bhishma: “Ang panatang ‘tulad ng sawa’ na ito ay nagbibigay-ginhawa sa aking puso. Dito’y walang takdang ayos para sa prutas, pagkaing kakainin, handang pagkain, o inumin; anumang kusang dumarating, iyon lamang ang ikinabubuhay. Ayon sa paghinog ng tadhana, ang lugar at panahon ay naihahati. Ang mabababang taong sakim sa mga bagay ng pandama ay hindi ito tinatahak; isinasagawa ko ang panatang ito sa kadalisayan.”
भीष्म उवाच
Cultivate contentment and non-greed by accepting whatever comes without scheming for specific pleasures; live with purity and restraint, recognizing that circumstances of place and time unfold according to the maturation of destiny (karma).
Bhishma explains and praises the ājagara-vrata—an ascetic discipline likened to a python that remains still and lives on what arrives—stating that it is not followed by sense-driven people, while he himself observes it with inner purity.