Adhyāya 179 — Bharadvāja’s Reductionist Inquiry into Jīva and Pañcabhūta Dissolution
सामिषं कुररं दृष्टवा वध्यमानं निरामिषै: । आमिषस्य परित्यागात् कुरर: सुखमेधते
sāmiṣaṃ kuraraṃ dṛṣṭvā vadhyamānaṃ nirāmiṣaiḥ | āmiṣasya parityāgāt kuraraḥ sukham edhate ||
Wika ni Bhīṣma: Nang makita ang ibong kurara na may dalang laman, sinalakay ito ng ibang mga ibon na walang laman. Nang bitawan nito ang piraso ng karne, tumigil sila sa paghabol. Kaya, sa pagtalikod sa pain ng mga kaligayahang pandama, ang kurara ay naging panatag at umunlad sa ligaya—at sa gayon ay naging isang “guro,” sapagkat nagturo ito ng pagtalikod sa mga aliw.
भीष्म उवाच
Attachment to tempting possessions (āmiṣa, ‘bait’) invites conflict and suffering; relinquishing the object of craving removes the cause of harassment and brings peace—an ethical lesson in vairāgya (detachment).
A kurara bird flying with a piece of meat is attacked by other birds; when it drops the meat, the attackers stop, and the bird becomes safe and content—serving as an illustrative ‘guru’ for renouncing enjoyments.