Shloka 21
Ajagara-vrata (The ‘Python’ Discipline): Prahrāda Questions a Wandering Sage
भारत! भोजनके पश्चात् ब्राह्मणोंके समक्ष बहुत-से सोने
bhārata! bhojanake paścāt brāhmaṇoṃ ke samakṣa bahut-se suvarṇa, rājata, maṇi, muktā, bahumūlya hīrā, vaidūryamaṇi, raṅkumṛga-carma tathā ratnoṃ ke kaī ḍher lagākara mahābalī virūpākṣa ne un śreṣṭha brāhmaṇoṃ se kahā— ‘dvijavarāḥ! āp log apnī icchā aur utsāha ke anusār in ratnoṃ ko uṭhā le jāeṃ aur jinmeṃ āp logoṃ ne bhojana kiyā hai, un pātroṃ ko bhī apne ghar lete jāeṃ.’
Wika ni Bhishma: “O Bharata! Pagkaraan ng pagkain, ang makapangyarihang si Virupaksha ay nagpatong-patong sa harap ng mga Brahmana ng mga bunton ng ginto, pilak, mga hiyas, perlas, mahahalagang diyamante, mga batong vaidurya, balat ng usang ranku, at marami pang kayamanan. Pagkatapos ay nagsalita siya sa mga dakilang Brahmanang iyon: ‘O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang! Kunin ninyo ang mga hiyas na ito ayon sa inyong nais at sigasig, at dalhin din ninyo pauwi ang mga sisidlang pinagkainan ninyo.’”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage highlights dāna-dharma: after honoring guests with food, a righteous patron completes hospitality by giving wealth freely and without coercion—allowing recipients to take according to their own wish—thereby emphasizing generosity, respect, and the ethical duty of supporting the learned.
After a meal offered to Brahmanas, Virupaksha publicly arranges heaps of valuables and invites the Brahmanas to take jewels and even the dining vessels home, portraying an exemplary act of lavish, voluntary gifting following hospitality.