Shloka 19
Ajagara-vrata (The ‘Python’ Discipline): Prahrāda Questions a Wandering Sage
सुवर्ण रजतं चैव मणीनथ च मौक्तिकान्
suvarṇa-rajataṃ caiva maṇīn atha ca mauktikān | bhārata! bhojanake paścāt brāhmaṇānāṃ samakṣaṃ bahūni suvarṇa-rajatāni maṇi-mauktikāni bahumūlyāni hīrāṇi vaidūrya-maṇīṃś ca raṅku-mṛga-carmāṇi ratnāni ca bahudhā rāśīn nikṣipya mahābalī virūpākṣaḥ tān śreṣṭha-brāhmaṇān uvāca— “dvija-varāḥ! yathā-icchāṃ yathā-utsāhaṃ ca etāni ratnāni gṛhītvā nayata; yeṣu ca pātreṣu yuṣmābhiḥ bhuktaṃ, tāni pātrāṇy api sva-gṛhān nayata.”
Sabi ni Bhishma: “O Bharata! Pagkatapos ng pagkain, ang makapangyarihang si Virupaksha ay nagpatong sa harap ng mga Brahmin ng maraming bunton ng ginto at pilak, mga hiyas at perlas—kasama ang mamahaling diyamante, mga batong vaidūrya, balat ng rangu na usa, at iba pang kayamanan. Pagkaraan ay sinabi niya sa mga dakilang Brahmin na iyon: ‘Pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang! Kunin ninyo ang mga hiyas na ito ayon sa inyong nais at sigasig; at dalhin din ninyo sa inyong mga tahanan ang mismong mga sisidlang pinagkainan ninyo.’”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dāna-dharma: after honoring guests with food, one should give generously—without coercion and according to the recipients’ choice—showing reverence and detachment from wealth.
After feeding Brahmins, Virupaksha publicly lays out heaps of valuables and invites them to take what they wish, even allowing them to take the dining vessels home, emphasizing lavish hospitality and merit-making.