Śānti-parva 168: Śoka-nivṛtti-buddhi (The Cognition that Reduces Grief) and Piṅgalā’s Nairāśya
वैशम्पायन उवाच ततो धर्मार्थकुशलौ माद्रीपुत्रावनन्तरम् । नकुल: सहदेवश्न वाक्यं जगदतु: परम्
vaiśampāyana uvāca | tato dharmārthakuśalau mādrīputrāv anantaram | nakulaḥ sahadevaś ca vākyam jagadatuḥ param ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pagkaraan niyon, kaagad na sumunod, ang dalawang anak ni Mādrī—sina Nakula at Sahadeva, na bihasa sa pag-unawa sa dharma at artha—ay naglahad ng kanilang mainam na pahayag. Sa payong unti-unting nabubuo, ang kanilang mga salita’y iniharap bilang maingat na patnubay, pinagbubuklod ang tungkuling moral (dharma) at ang kapakinabangang pangkabuhayan (artha).
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights an ideal of counsel: true guidance should unite dharma (ethical duty and righteousness) with artha (practical benefit, governance, and welfare). Nakula and Sahadeva are introduced as exemplars of this balanced competence.
Vaiśampāyana, as narrator, transitions to the next speakers: Nakula and Sahadeva. After prior statements, they now present their own ‘excellent’ counsel, signaling a continued sequence of advisory speeches in the Śānti Parva.