Shloka 34
Adhyāya 159 — Dāna–Dakṣiṇā, Āpaddharma Measures, and Prāyaścitta Classifications
लाभालाभौ सुखदु:खे च तात प्रियाप्रिये मरणं जीवितं च । समानि येषां स्थिरविक्रमाणां बुभुत्सतां सत्त्वपथे स्थितानाम्
lābhālābhau sukhaduḥkhe ca tāta priyāpriye maraṇaṃ jīvitaṃ ca | samāni yeṣāṃ sthiravikramāṇāṃ bubhutsatāṃ sattvapathe sthitānām ||
Wika ni Bhishma: “O minamahal kong anak, para sa mga matatag sa tapang na naghahangad ng tunay na pagkaunawa at nananatili sa landas ng sattva, ang pakinabang at pagkalugi, ligaya at pighati, ang minamahal at ang di-kanais-nais, at maging ang kamatayan at buhay—ay pawang magkakapantay. Ang gayong mga tao, malaya sa pag-aangkin at sa pagkamakasarili, tumitingin sa mga salungatan nang may pantay na paningin; kaya’t sa pagbabantay at pagpipigil-sa-sarili, paglingkuran at parangalan mo ang mga dakilang kaluluwang umiibig sa dharma, sapagkat ang kanilang mga salita tungkol sa mapalad at di-mapalad ay tapat—di tulad ng mga nagsasalita lamang upang magpakitang-gilas.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Cultivate equanimity toward life’s opposites—gain/loss, pleasure/pain, liked/disliked, life/death—by abiding in sattva and seeking true understanding; honor and serve such steady, dharma-rooted people because their discernment and speech about right and wrong are reliable.
In the Shanti Parva’s instruction section, Bhishma addresses the listener (traditionally Yudhishthira) and describes the qualities of spiritually mature, sattva-established seekers, urging respectful service to them and warning that many others merely talk without true insight.