Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
नदन्ति परुषं श्येना: शिवा: क्रोशन्ति दारुणम् । मृगेन्द्रा: प्रतिनन्दन्ति रविरस्तं च गच्छति
nadanti paruṣaṁ śyenāḥ śivāḥ krośanti dāruṇam | mṛgendrāḥ pratinandanti ravir astaṁ ca gacchati ||
Wika ng buwitre: “Sumisigaw nang magaspang ang mga lawin; umuungal nang nakapanghihilakbot ang mga asong-gubat. Umuugong na sumasagot ang mga leon, at ang araw ay lumulubog na sa kanlurang abot-tanaw. Ang masasamang palatandaang ito sa gubat ay hudyat ng nalalapit na kapahamakan at babala na ang panahon ay kumikiling sa panganib.”
गृध्र उवाच
The verse uses natural portents—harsh cries of predators and the setting sun—to convey ethical vigilance: when signs of disorder and danger appear, one should become alert, restrain rash action, and prepare to act according to dharma rather than be swept away by fear or impulse.
A vulture speaks, describing the forest filled with ominous sounds—hawks, jackals, and lions—and noting that the sun is setting. The scene functions as a warning marker in the story, indicating that a perilous moment is imminent.