Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
जीवितं सम कुमाराय प्रादाद् वर्षशतानि वै । उन्होंने जब नेत्रोंमें आँसू भरकर भगवान् शंकरसे इस प्रकार प्रार्थना की, तब उन्होंने उस बालकको जीवित कर दिया और उसे सौ वर्षोकी आयु प्रदान की
jīvitaṃ saṃ kumārāya prādād varṣaśatāni vai |
Wika ni Bhishma: Ibinangon ni Śaṅkara ang buhay ng bata at iginawad sa kanya ang ganap na haba ng buhay na sandaang taon—bilang tugon sa panalanging may luha, taos sa puso, at may ganap na pagpapasakop. Ipinakikita ng pangyayaring ito na ang tapat na debosyon at mahabaging biyaya ay kayang bumaligtad kahit sa kapahamakaang wari’y wakas na, at pinagtitibay ang adhikaing etikal na pangalagaan at ibalik ang buhay.
भीष्म उवाच
Earnest prayer and steadfast devotion, when aligned with dharma, can draw forth divine compassion; the restoration of life symbolizes grace responding to sincere surrender and the ethical primacy of preserving life.
After a tearful supplication to Bhagavān Śaṅkara, the deity revives a child and grants him a lifespan of one hundred years; Bhīṣma reports this as part of his instruction in the Śānti Parva.