अज्ञान–लोभयोः परस्परहेतुत्वम्
Mutual Causality of Ignorance and Greed
यत्त्वेव राज्ञो ज्यायिष्ठं कार्याणां तद् ब्रवीमि ते
yattveva rājño jyāyiṣṭhaṃ kāryāṇāṃ tad bravīmi te | janasvara! tvaṃ dhairyayukta-bala-dānair svargalokam abhibhūya jayaṃ prāpnuhi | yasya balaṃ ca ojaś ca sa eva manuṣyo dharmācaraṇe samarthaḥ ||
Wika ni Śaunaka: “Sasabihin ko sa iyo ang tunay na pinakadakila sa mga tungkulin ng isang hari. O panginoon ng mga tao, sa pamamagitan ng matatag na tapang, lakas, at pagkakawanggawa, pagtagumpayan mo ang daigdig ng langit. Sapagkat ang may lakas at ojas (siglang-buhay) lamang ang may kakayahang magpatuloy sa pagsasagawa ng dharma.”
शौनक उवाच
The verse frames the highest royal duty as cultivating and exercising steadfast courage, strength, and generosity, because effective dharma-practice requires inner vigor (ojas) and practical power (bala), not merely intention.
Śaunaka addresses a ruler (‘lord of men’) and begins outlining the foremost royal responsibilities, urging him to pursue merit and excellence through fortitude, strength, and charitable giving, presented as the basis for conquering even heavenly attainments.