Shloka 17
शल्मलि–पवनसंवादः
The Dialogue of Śalmali and Pavana
यश्चेदं शृणुयान्नित्यं यश्चेद॑ं परिकीर्तयेत् । नाशुभ॑ विद्यते तस्य मनसापि प्रमादत:
yaś cedaṃ śṛṇuyān nityaṃ yaś cedaṃ parikīrtayet | nāśubhaṃ vidyate tasya manasāpi pramādataḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “Sinumang araw-araw na nakikinig sa salaysay na ito, at sinumang bumibigkas o nagpapahayag nito, sa taong iyon ay walang masamang palatandaan na lilitaw—kahit sa isip—dahil sa kapabayaan. Pinatutunayan ng aral na ito ang kapangyarihang nagpapadalisay at nagtatanggol ng palagiang pakikinig at pagbigkas: ang disiplinadong pagtuon sa pananalitang nagdadala ng dharma ang nag-iingat sa tao laban sa pagkaligaw sa asal at sa mapaminsalang bunga nito.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Regular listening to and reciting dharma-instructive discourse is itself a discipline that prevents inauspicious tendencies and outcomes; it protects even the mind from lapses born of negligence (pramāda).
Bhīṣma, in his extended instruction during the Śānti Parva, concludes or emphasizes a teaching by stating the fruit (phalaśruti): those who daily hear or recite this passage gain protection from aśubha, even at the level of mental error.