Draupadī’s Exhortation on Rājadharma and Daṇḍa (द्रौपद्याः राजधर्मोपदेशः)
अमरप्रतिमा: सर्वे शत्रुसाहा: परंतपा: । एको<पि हि सुखायैषां मम स्यादिति मे मति:
amarapratimāḥ sarve śatrusahāḥ paraṃtapāḥ | eko 'pi hi sukhāyaiṣāṃ mama syād iti me matiḥ, puruṣasiṃha |
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Silang lahat ay maningning na tulad ng mga imortal—nakapagtitiis sa bagsik ng kaaway at nagpapahirap sa mga kalaban. O leon sa mga tao! Matibay ang aking paniniwala na kahit isa lamang sa mga bayaning ito ay sapat na upang gawing ganap na masaya ang aking buhay; gaano pa kaya ang magagawa ng limang pinakamahuhusay na lalaki—ang aking mga asawa? Kung paanong ang bawat pandama ay may di-maiiwasang bahagi upang makakilos ang katawan, gayon din ang bawat isa sa kanila ay may kailangang bahagi upang maging buo at masaya ang aking buhay.”
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores interdependence and completeness: just as the body’s activity depends on all the senses together, a fulfilled life (here, marital and social well-being) is supported by the combined strengths and roles of all involved. It also praises kṣatriya virtues—endurance, valor, and the capacity to protect.
In Vaiśampāyana’s narration, a speaker (contextually referring to the five Pāṇḍava brothers as husbands) extols their godlike prowess and argues that even one of them could secure her happiness—therefore all five together are more than sufficient—using the analogy of the senses empowering the body.