Kāpavya-carita (कापव्यचरित) — Reforming Dasyus through Regulated Rāja-Dharma
आकाड़क्षन्नात्मनो राज्यं राज्ये स्थितिमकोपयन् । अदत्तमेवाददीत दातुर्वित्तं ममेति च
Ākāṅkṣann ātmano rājyaṃ rājye sthitim akopayan | adattam evādadīta dātur vittaṃ mameti ca ||
Sinabi ni Bhīṣma: “Ang haring nagnanais na mapanatili ang kanyang kaharian ay hindi dapat guluhin ang naitatag nang kaayusan ng pamamahala; subalit para sa pag-iingat sa mga nasasakupan—gaya ng mga brāhmaṇa at iba pang mamamayan—maaari niyang ituring na pag-aari ng kaharian ang yaman ng mayayaman (‘akin ito’) at kunin iyon kahit hindi kusang ibinigay. Ang diwa nito: ang sapilitang pagkuha ay makatarungan lamang bilang tungkulin ng pagprotekta at pagpapanatili ng katatagan, hindi bilang pansariling kasakiman o walang habas na pang-aapi.”
भीष्म उवाच
A ruler’s right to collect or even forcibly requisition wealth is ethically grounded only in rajadharma—maintaining stability and protecting the people. It must not ‘disturb the order’ (sthitim akopayan) and must be aimed at public protection rather than personal desire.
In the Shanti Parva’s instruction on kingship, Bhishma advises Yudhishthira on practical governance: when the welfare and protection of the subjects require resources, the king may treat the wealth of the rich as belonging to the realm and take it even if not voluntarily offered—provided he preserves administrative order and acts for protection.