Kośa, Bala, and Maryādā: Treasury, Capacity, and Enforceable Limits (कोश-बल-मर्यादा)
धनेन जयते लोकावुभौ परमिमं तथा । सत्यं च धर्मवचनं यथा नास्त्यधनस्तथा
dhanena jayate lokāv ubhau param imau tathā | satyaṃ ca dharmavacanaṃ yathā nāsty adhanas tathā ||
Wika ni Bhishma: “Sa yaman, nagkakamit ang tao ng kapangyarihan sa dalawang daigdig—sa daigdig na ito at sa susunod. Sa yaman din, naitataguyod ang katotohanan at nagagawa ang pagsasalita at pagkilos ayon sa dharma; ngunit ang walang yaman ay hindi nakakamit ang gayong tagumpay sa mga layuning ito, at ang kanyang katayuan sa lipunan ay halos wari’y wala.”
भीष्म उवाच
The verse highlights the practical power of artha (wealth): it enables a person to secure success in worldly and otherworldly aims and to sustain truth and dharmic conduct, while poverty often undermines one’s capacity and social recognition. It is a pragmatic, not purely idealistic, observation about how resources support ethical life and social standing.
In the Shanti Parva’s instruction on governance and right living, Bhishma is advising Yudhishthira. Here he emphasizes the role of wealth in sustaining dharma and effective action, warning that extreme lack of resources can render a person powerless and socially invisible.