Śīla-prāpti and Śīla-lakṣaṇa (शीलप्राप्ति-शीललक्षणम्) | On the Acquisition and Marks of Character
अपध्यानमलो धर्मो मलो<र्थस्य निगृहनम् । सम्प्रमोदमल: कामो भूय: स्वगुणवर्जित:,फलकी इच्छा धर्मका मल है, संगृूहीत करके रखना अर्थका मल है और अमोद-प्रमोद कामका मल है, परंतु यह त्रिवर्ग यदि अपने दोषोंसे रहित हो तो कल्याणकारक होता है
Bhīṣma uvāca — apadhyānamalo dharmo malo 'rthasya nigṛhaṇam | sampramodamalaḥ kāmo bhūyaḥ svaguṇavarjitaḥ ||
Wika ni Bhishma: “Nadudungisan ang dharma ng kapabayaan at kakulangan ng mapagmatyag na pag-iisip; nadudungisan ang artha (yaman) ng pag-iimbak at pagkakapit na maramot; at nadudungisan ang kāma (pagnanasa) ng walang saysay na pagdiriwang at lasing na ligaya. Ngunit kapag ang tatlong layuning ito’y sinusunod nang wala ang kani-kanilang kapintasan at kaayon ng wastong mga birtud, nagiging daan sila sa kapakanan at ikabubuti ng buhay.”
भीष्म उवाच
Bhishma teaches that dharma, artha, and kama are not rejected outright; rather, each becomes harmful when mixed with its characteristic 'stain'—negligence in dharma, hoarding in artha, and reckless revelry in kama. When pursued with their proper virtues and without these defects, the three aims support human welfare.
In the Shanti Parva’s instruction section, Bhishma continues advising Yudhiṣṭhira on ethical living and governance. Here he analyzes the three human aims (dharma, artha, kāma), identifying typical corruptions and affirming their beneficial form when disciplined and virtuous.